Kerstverhaal 2019

Het mysterie van het “Venneveulen”……….

Het is zondagavond bijna 7 uur, een week voor kerst. Buiten is het donker en stil rondom de stallen van Manege Snorrewind, maar in de ponystal is het een drukte van jewelste. Alle pony’s van de manege hebben zich daar verzameld, voor de jaarlijkse vergadering. Weten jullie eigenlijk waar deze vergadering over gaat?………………..Inderdaad, over het aanwijzen van de pony die de kerstboom voor de ponystal dit jaar mag uitzoeken in het grote bos op de Borkeld, dat een paar kilometer van de manege af ligt. De oudste pony van de kudde heeft altijd de leiding over deze vergadering. Deze traditie is heel lang geleden begonnen op Snorrewind, met de eerste manegepony die opa Johan kocht, die “King” heette. Hij werd heel oud en was heel lang een wijze kuddeleider van de pony’s van Snorrewind.
De afgelopen jaren was oude trouwe “Amir” de leider, kunnen jullie die nog herinneren? Maar zoals sommigen van jullie misschien wel weten is Amir afgelopen jaar door ouderdom gestorven. De volgende oudste pony in de rij is “Speedy”, hij is inmiddels al 31 jaar oud. Vanavond wordt zijn eerste kerstvergadering en hij is best een beetje zenuwachtig. Hij moet immers de keuze maken welke pony de belangrijke taak krijgt om een kerstboom voor de ponystal te gaan zoeken. Zijn gedachten gaan even terug naar zijn voorgangers, grote kuddeleiders die hij gekend heeft zoals Snoopy, Beau en Amir. Die kennen jullie waarschijnlijk niet, maar zij waren belangrijke pony’s op Snorrewind. Zij waren altijd zo rustig en kalm en zij kozen ieder jaar de goede kerstpony. Speedy heeft lang nagedacht en heeft zijn een keus gemaakt, die hij nu bekend moet maken aan de anderen.

“Zijn we compleet?” vraagt Speedy, “dan kunnen we beginnen”. “Ja, ja, we zijn er allemaal” roepen de pony’s door elkaar heen. “Nee, ik mis er één!” roep Bonita ineens. “Ik mis mijn vriend Special Prince!”. Alle pony’s zuchten diep en beginnen te mopperen: het zal toch niet waar zijn, altijd weer die Prince! Die loopt altijd weg wanneer het niet past! Laten we gewoon beginnen zonder hem!, roepen de anderen. “Nee, alsjeblieft Speedy, ik ga hem snel zoeken, wacht nog even!” vraagt Bonita, terwijl hij zich een beetje schaamt voor het ondeugende gedrag van haar jonge vriend. Op dat moment gaat de staldeur open en komt Special Prince naar binnenhuppelen. Hij kijkt onschuldig om zich heen naar alle boze ponyhoofden en roept: “Hier ben ik al!”
Alle pony’s beginnen weer te mopperen, dus snel opent Speedy de vergadering. Hij is niet zo’n hele goede prater, dus al snel komt hij tot de bekendmaking van de pony die dit jaar voor de kerstboom mag zorgen. Hij kiest voor de kleinste pony van de kudde (weten jullie wie dat is?): “Dolly!”.
Flinstone is opgelucht, hij dacht dat hij dit jaar aan het werk moest en had daar eigenlijk geen zin in. Bonita roept blij dat zij het een goede keus vindt. Maar Surprice niet, die is boos, zij vond dat zij dit jaar wel eens aan de beurt was. Zij heeft afgelopen jaar zo haar best gedaan om zich beter te gedragen! En Dolly, die schrikt alleen maar als zij haar naam hoort! Zij is een beetje een éénling in de kudde en kent de andere pony’s niet zo goed omdat zij te klein is om in de lessen te lopen. Haar enige vriendje is Kadootje. Dat is nou net de reden waarom Speedy dit jaar juist Dolly in het zonnetje wil zetten. Dolly bedankt Speedy stotterend voor de benoeming, maar zij vertelt de aanwezigen dat zij toch wel erg klein is en daardoor dus niet het hele eind door het bos op de Borkeld alleen met een dennenboom kan sjouwen. “Daar heb ik over nagedacht” zegt Speedy, en dan vraagt hij aan Dolly of het goed is dat “Macho”, een andere éénling in de kudde, mee mag helpen met de zoektocht naar de boom. Macho is nog niet zolang manegepony en de andere denken dat hij heel erg stoer is. Speedy hoopt dat hij door het helpen misschien meer vriendjes in de kudde zal krijgen. Dolly kent Macho wel aardig goed, want ze staan altijd in de weides naast elkaar. Ze is opgelucht en ziet die samenwerking wel zitten.
Speedy is blij met de uitkomst en sluit tevreden de vergadering. De meeste pony’s blijven nog wat rondhangen in de ponystal om even na te praten. Special Prince gaat naar Dolly en vertelt haar dat hij wel een aantal mooie dennenbomen op de Borkeld weet te staan. Hij loopt namelijk regelmatig stiekem een rondje door het bos. Hij wil best wel met Dolly mee om de boom te gaan zoeken.
Surprice hoort dat en is van plan om die ondeugende Special Prince eens een lesje te leren. Zij is nog steeds boos en is bovendien het gedrag van die ondeugende jonge Prince spuug zat! Surprice vertelt aan Prince dat de Borkeld helemaal niet veilig is voor jonge pony’s, omdat er in het moeras van de Borkeld een spook woont. Nou is Prince helemaal niet bang uitgevallen en begint te lachen: “Ha, spoken bestaan niet Surprice, dat weet ik echt wel!” Maar Surprice laat zich niet van haar verhaal brengen en vertelt over het “Mysterie van het Venneveulen”:
Ongeveer een eeuw geleden woonde er ook een veulen op deze manege, dat ook zo vaak weg liep. Dat veulen verdwaalde op een dag en kwam in het donker in het moeras van de Borkeld terecht, dat ook wel het “Venne” werd genoemd. Daar is hij toen waarschijnlijk verdronken, want van het veulen is nooit meer iets vernomen. Wel horen de dieren die in het bos en het Venne wonen sindsdien regelmatig, vooral als het donker is, een gillend geluid vanuit het moeras. Zij zijn er van overtuigd dat dat het huilen is van de geest van het “Venneveulen” is.
Even is Prince heel stil……. Dan begint hij hard te lachen, hij vond het een mooi verhaal, maar gelooft echt niet in geesten en spoken. Dan komt Speedy, die vindt het de hoogste tijd dat alle pony’s naar hun eigen stal gaan om te gaan slapen.

De dagen na de kerstvergadering gaat Dolly op zoektocht naar een mooie dennenboom, zij neemt haar taak erg serieus. De dag voor kerst vertelt zij uiteindelijk aan Macho dat zij de ideale boom heeft gevonden. Het is een prachtig exemplaar, die groeit aan de voet van de Vriezenberg. Dolly heeft er een grote rode strik ingehangen, zodat zij en Macho hem weer goed kunnen herkennen en terugvinden.
Surprice staat achter de staldeur te luisteren en hoort dit. Zij is nog steeds erg teleurgesteld. Zij heeft geen zin in het komende kerstfeest en wil nog ook steeds graag die brutale Special Prince een lesje leren. Zij krijgt een idee om de pony toch eens goed de stuipen op het lijf te jagen. Ze gaat naar Prince en vertelt hem dat Dolly toch graag wil dat Prince de uitgezochte dennenboom uit het bos gaat ophalen. Zij vertelt dat de boom aan de rand van het moeras staat en dat er een witte strik in hangt om hem te herkennen. Prince springt een gat in de lucht: “Wouw, tuurlijk wil ik dat wel! Wanneer zal ik gaan?” “Nu meteen”zegt Suprice, dat kan nog net voor het donker. “Ok, zal ik het eerst even aan Speedy vragen? Zegt Prince, die eigenlijk niet meer langer kan wachten. “Nee hoor, dat zal ik hem wel zeggen” zegt Surprice snel. “Ga maar gauw”.
Vrolijk huppelt Prince het erf van Snorrewind af en hij zingt zijn favoriete kerstliedje: oh dennenboom, oh dennenboom.. In de tussentijd galoppeert ook Surprice van het erf af, zij neemt een binnendoor paadje naar het moeras, die Prince nog niet kent. Surprice kent alle paadjes en weggetjes op de Borkeld, door alle buitenritten die zij al gemaakt heeft. Eindelijk zal ze die irritante pony eens een lesje leren. Zij verstopt zich in de bosjes, aan de rand van het moeras, maar moet nog een aardig tijdje wachten voordat zij Prince hoort aankomen, die nog steeds aan het huppelen en zingen is. Daardoor schiet hij niet echt op. Als Prince de rand van het moeras bereikt heeft staat hij stil en kijkt om zich heen. Hij ziet een aantal dennenbomen, maar niet één met een witte strik. Hij zoekt verder en verder……….. plotseling verstijft hij, als hij een ijzingwekkende gil hoort. Het duurt even voor Prince weer kan bewegen, zijn hart bonkt in zijn witte lijf. Wat was dat? Zou dat……..? Hij schud zo hard met zijn hoofd, dat zijn korte manen ervan wapperen. Nee, dat kan niet, geesten bestaan niet, ik moet geen onzin denken! Prince wil net weer beginnen met zoeken naar de dennenboom met de witte strik, wanneer hij weer een enorme gil hoort, maar dit keer ritselt er ook wat in een struik. Prince schrikt zo erg dat hij op hol slaat op het pad, dat hem als maar verder het moeras in voert. Hij blijft maar galopperen, en galopperen……totdat zijn benen niet meer kunnen. Uiteindelijk staat hij stil en kijkt verschrikt om zich heen of hij de geest van het Venneveulen ergens kan ontdekken. Dan bedenkt hij, dat hij nog nooit zo ver het moeras in is geweest. Hij herkent het niet, waar is hij toch? Waarom was hij ook zo dom om alleen het bos in te gaan, hij weet dat dat niet mag! Hij werd zo bang, hij wordt koud en zijn benen zijn zo moe. Hij zakt door zijn knieen en barst in huilen uit.

Het is inmiddels bijna donker geworden, wanneer Surprice het plein van de manege weer oploopt. Zij gaat naar haar stal, tevreden dat haar truck gelukt is. Ze neemt zich voor om vroeg te gaan slapen. Maar na een paar uur slapen schrikt zij echter wakker, wanneer Bonita de ponystal binnen rent en naar Speedy gaat. Zij vertelt de leider dat Prince die avond niet naar zijn stal is teruggekomen. Hij is wel vaker weggelopen, maar nog nooit eerder in het donker. Bonita maakt zich zorgen en begint te snikken, “wat kan er toch gebeurt zijn met mijn vriendje?”.
Surprice hoort het verdriet van Bonita en voelt een steek in haar hart. Het was haar bedoeling om het Prince de stuipen op het lijf te jagen, maar het was niet de bedoeling dat hem iets ernstigs zou overkomen. Surprice voelt zich schuldig en sluipt zachtjes de ponystal uit. Ze is haar hele leven al bang in het donker, maar begint toch aan zijn weg door het donkere bos en haar schuldgevoel wordt iedere kilometer groter. Door haar toedoen loopt er nu een jonge pony in het donkere bos. Er kan wel iets vreselijks gebeurt zijn. Tranen komen in haar ogen, zij bedenkt zich wat voor idioot ze geweest is. Surprice passeert de plek aan de rand van het moeras, waar zij in de bosjes zat en Prince zo liet schrikken. Zij blijft staan en durft niet verder. Wanhopig sluit zij haar ogen, ze durft echt niet verder. Het is zo donker, dit loopt niet goed af! Maar dan gebeurt er iets vreemds…… ze voelt een warme gloed over haar vacht gaan en door een vel licht gaan haar ogen bijna gedwongen open. Een ronde lichtvlek nadert het moeraspad en blijft op een korte afstand van Surprice boven het pad hangen. Surprice ziet het silhouet van een pony verschijnen in het licht, een stoere pony met een dikke hals en lichte manen. Dan kijkt zij in de voor haar zo vertrouwde ogen van de vorige kuddeleider en vriend: Amir. Het duurt even voordat Surprice iets kan zeggen: “Amir, wat doe jij hier, jij bent toch al een jaar dood?” stamelt Surprice. Amir spreekt: “Ja Surprice, ik ben de geest van Amir en kom voor jou, zo te zien kun je wel een lichtje gebruiken. Volg mij, dan ik breng je naar Special Prince”. Amir verlicht het pad en Surprice durft weer verder. Zij volgt Amir, die haar dwars door het moeras leidt.

Aan de andere kant van het moeras ligt de uitgeputte Prince nog steeds in het donker op de grond, hij trilt over zijn hele lijf en is stijf van de kou. Hij heeft de tranen in zijn ogen staan. Daardoor kan hij niet goed zien en snapt niet wat de lichtvlek kan zijn die op hem af komt over het pad. Even schiet het door Prince zijn hoofd dat dit de geest van het venneveulen wel moet zijn, maar hij is te verzwakt om te schrikken. De warmte die de lichtvlek afstraalt voelt zo lekker warm ineens. Hij tilt zijn hoofd op van de grond en ziet………… een pony! Midden in het licht ziet hij een oude pony, een schimmeltje met een kroontje op! Dat lijkt wel de oude kuddeleider waar zijn moeder hem zoveel over verteld heeft in verhalen. “Wouw” fluistert Prince zachtjes. “Dag lieve Prince, ik ben de geest van de King van Snorrewind en ik kom je helpen. Volg mij en dan zorg ik dat je weer veilig bij Snorrewind komt”. Prince verzamelt zijn kracht en krabbelt op met zijn hoefjes en strompelt achter de lichtvlek met King aan.

Na ongeveer een kwartier ziet Prince verderop een andere lichtvlek en ineens herkent hij Surprice op het moeraspad. Wat is hij blij om een bekende pony te zien! En wat is Surprice blij om Prince te zien, waar zij eerder die dag nog zo’n hekel aan had. Amir en King leiden het tweetal terug door het moeras en door het bos, tot ze veilig het plein van de manege bereiken. Op de terugweg vertelt Surprice eerlijk alles van haar gemene actie en zegt dat zij er veel spijt van heeft. Special Prince accepteert haar excuses en hij belooft Suprice dat hij nooit meer zal weglopen. Bij de ingang van het erf van Snorrewind nemen Amir en King tevreden afscheid van de twee pony’s, nadat zij hen een fijn kerstfeest hebben gewenst. De lichtvlekken verdwijnen langzaam in de verte. Ze worden weer kleine sterretjes en buiten wordt het weer donker en koud. Met een kouderilling over zijn lijf fluistert Prince: “Ik zal nooit meer zeggen dat geesten niet bestaan.” “Nee”, zegt Suprice, “maar de geest van het Venneveulen bestaat echt niet hoor!”. Beide pony’s moeten glimlachen en gaan samen de ponystal in, waar alle manegepony’s hen bezorgd op staan te wachten.

Wanneer kuddeleider Speedy aan hen vraagt wat er toch gebeurt is antwoord Surprice alleen: “Ik ben heel dom geweest”. En Prince antwoord: “Ik ben heel stout geweest”. Dan zeggen ze samen: “maar we zijn nu wel vrienden geworden”. Speedy is blij dat te horen, vriendschap hoort bij kerst. Inmiddels staat de prachtige kerstboom van Dolly en Macho midden in de ponystal, vol met rode strikken. Morgen is het eerste kerstdag, dan zijn alle pony’s vrij en kan het kerstfeest bij Snorrewind echt beginnen!
Speedy voelde dat er die nacht iets bijzonders was gebeurd. Hij kijkt even door het stalraam naar de donkere hemel. Verbeeld hij het of zag hij een bewegende ster? Zijn gedachten gaan naar zijn voorgangers, King, Kantinka, Snoopy, Beau, Amir…………..en hij fluistert zachtjes: “jullie allemaal een Fijn kerstfeest!”