Dit doet paardrijden

Op social media delen we verhalen over wat paardrijden voor jou betekent. Deze #KNHS actie wordt onder de aandacht gebracht met de hashtag #ditdoetpaardrijden. Plaats er ook de hashtag #teamsnorrewind en #snorrewindactief bij of stuur je verhaal (kort of lang) met foto naar info@snorrewind.nl

Vandaag het verhaal van Topper Jory Haneveld.

17 jaar geleden begon ik op SPG niveau omdat paardrijden therapeutisch was en ik door mijn beperkingen therapie nodig had.
Dit bleek goed voor mij te zijn want ik heb hier veel aan gehad. Ik ben geboren met een vorm van open ruggetje (maar dan hoog in mijn nek ).
Hierdoor heb ik de nodige beperkingen helaas maar deze belemmeren mij niet heel erg waardoor ik kan doen wat ik graag doe, en dat is paardrijden!

Wat mij belemmert in het paardrijden is dat ik niet kan en mag springen omdat dat voor mij niet haalbaar is vanwege een evenwichtstoornis en visuele beperking, ik zie namelijk geen diepte .
Ook omdat ik een drain heb is het een risico dus doe ik dat niet , wat ik wel heel jammer vind maar veiligheid staat voorop.

Ik heb door de jaren heen heel veel vertrouwen gekregen van iedereen op de stal. Zo ben ik dus begonnen op SPG niveau en reed ik op zaterdag , daarna mocht ik doordat zaterdag niet meer kon voor mij naar de maandag avond. Dit was al een stapje hoger in de lessen, hier mochten we zelfs galopperen. Ik vond het super dat ik dit vertrouwen kreeg in overleg met iedereen. Ik ben toen zelfs begonnen met proefjes rijden , ze hadden verwacht dat ik eigenlijk niet zo hoog zou komen maar alles wat ik bereikte was meegenomen dachten wij maar zo , want het was vroeger helemaal niet zeker dat ik dit zou kunnen op deze manier. Het kon dus toch, dat was heel wat voor mij en ik was hier dan ook super blij mee. Ik ben zelfs mee geweest op buitenritten . De proefjes gingen steeds beter en ben nu al F10 gekwalificeerd terwijl ze dachten dat ik niet zo ver zou komen. Weer een hoogtepunt bereikt! Ik heb door de jaren heen veel mogen en kunnen leren. Maar ook heel veel kansen gekregen om toch dingen uit te proberen zoals toch in springlessen een klein sprongetje te maken die niet zo hoog was omdat ik het anders niet meer kon inschatten, dit was super .

Ik rij nu volledig reguliere lessen mee. in 2005 ben ik geopereerd en ben ik veel op stal geweest maar mocht niet rijden. Toen dit weer mocht hebben we dit langzaam weer opgebouwd. Ook als ik iets niet durfde (en nog steeds is dat zo) of als ik iets eng of lastig vind, dan word je goed geholpen zodat je het wel kan en/of durft.

Wat betekent paardrijden nu voor mij ?

Heel veel, paardrijden is mijn alles. Ik kan me geen leven meer voorstellen zonder de paarden, Vooral in moeilijke tijden vind ik het heerlijk om bij de paarden te zijn, ze geven mij de rust die ik nodig heb, Vooral mijn lievelingspaard die ik al 8 jaar met veel plezier mag rijden, Sjiem. Hij is alles voor mij. Tijdens mij depressie 2 jaar geleden heb ik veel aan hem gehad . Ik had afleiding en een doel om voor te gaan, om er uit te gaan. Ik kon hem toch moeilijk in de steek laten.

Een paar jaar geleden kwam er iets nieuws in beeld op de manege.
Een TREC. dit is een vaardigheidswedstrijd met veel verschillende onderdelen, zoals door een waterbak rijden, een slalom rijden, een achtje maken met één hand aan je teugel.

Dit wilde ik zo graag ook doen, maar dacht misschien mag ik dat niet doen omdat het te gevaarlijk is voor mij. In goed overleg mocht ik toch de trainingen mee doen en de wedstrijd starten. Ik was zo gelukkkig. Dit met, ja hoe kan het ook anders, Sjiem gereden. Alle onderdelen mochten in stap , draf of galop. Je mocht zelf kiezen wat je deed en durfde je iets niet dan mocht je er langs rijden en dit aangeven en doorgaan naar je volgende onderdeel. Ik heb veel overgeslagen maar dat maakte mij niet uit. Ik mocht mee doen! Het proberen, dat was mij zoveel meer waard dan dat ik iets niet kon of mocht doen.

in 2018 heb ik weer een Trec wedstrijd gereden. Dit ging echt super goed ik had al meer gedaan dan vorige keer en durfde dit ook door de mensen om mij heen, maar vooral ook mijn paard. Mijn vader liep mee want dat mocht en ik vond dit wel zo fijn, als er dan iets gebeurde was hij er bij. We waren bijna klaar en toen ging het mis. Sjiem schrok en ging in volle galop terug naar waar we vandaan kwamen. Helaas kon ik niet voorkomen dat ik zou vallen dit is gelukkig allemaal goed afgelopen. Veel mensen vroegen weken lang hoe het ging, en die dag zelf ook aantal keer van ben je oké. Ja ik ben oké. alleen schouder en heup gekneusd .Dit had natuurlijk ook heel anders af kunnen lopen, (iets met mijn drain waar iedereen altijd zo bang voor is) maar dat deed me niet zoveel. Ik vond belangrijker dat Sjiem oké was en die stond heel zielig te kijken van oeps! Dit deed mij zoveel dat ik dacht: ja jij kan er ook niks aan doen toch!

Dus ja wat betekent paardrijden voor mij?

Heel veel , het is nog steeds therapie voor mij, zowel lichamelijk als psychisch. Zou niet weten wat ik zonder paardrijden zou moeten. Ja heb veel meegemaakt hier en daar ben ik super blij mee en ook erg dankbaar voor! #doorzetter #denkeninoplossingen #lolmetjeknol #spg #teamsnorrewind